Internationale textielkunstbiënnale

Op een zonnige oktober-namiddag fietsten Myriam en ik naar Haacht. Voor de 2de keer gingen we de textieltentoonstelling bezoeken. We waren behoorlijk nieuwsgierig.
Gelukkig kon ik deze brochure kopen. Dit maakte heel wat van de werken een stukje duidelijker.

Bij het binnenkomen valt je oog direct op dit “grote” werk. Het is meters lang. Aanvankelijk lijkt het eenvoudig gemaakt maar als je dichterbij gaat staan dan merk je dat de ondergrond uit verschillende lagen is samengesteld. Naast stof zit er zeker ook papier bij. De vraag hoe dit tot stand is gekomen blijft onbeantwoord.
Daniela Todorova gaf het de naam “Ancient Messages” mee

En dit is voor ons een erg indrukwekkend werk. Twee wevers die voor een werk staan en proberen uit te zoeken hoe dit gemaakt is. En dan maar proberen of je ook die achterkant kan zie. Dat lukte niet want we zijn netjes opgevoed. Niet aanraken hebben we erg letterlijk genomen. Het kriebelde! Gelukkig is er de brochure. Dit is weefwerk! Voor ons onbegrijpelijk hoe je tot zo’n resultaat komt. Wij stonden er stil bij.
En dan een stukje uit haar tekst:
“Het weefsel van de samenleving.
Mensenlevens als geweven draden in het weefsel van het leven.
Het proces van weven heeft parallellen met het leven zelf.”
Marianne Benco deed ons versteld staan.

Ook dit werk was een raadsel voor ons. Goudkleurig, dat was duidelijk maar hoe dit tot stand is gekomen was minder duidelijkl. We konden lezen dat “haar” haar favoriete materiaal is. Het wordt gesorteerd, samengevoegd tot een fijne kant, gebleekt, opnieuw gekleurd of bedekt met bladgoud.
Laurence Limbour maakte het. Het werk heeft een diameter van 160cm en kreeg de naam “Détresse sphérique”
mee.

Gelukkig hing er ook af en toe iets tussen wat voor ons herkenbaar was. Handgeweven, transparant, met een grote fijnheid en zorg gemaakt. Mooi!
Anneke Klein spreekt van handgeweven anonieme portretten. Dit is “The other XXL”

We lezen dat dit werk geïnspireerd is op de “me-too” beweging. Dorte Jensen toont een vrouw die voor zichzelf opkomt, vecht voor haar recht om te zijn wie ze is en ontmoet de wereld met een “So what”.
Het beeld bestaat uit honderden stukjes stof van katoen, zijde en synthetisch materiaal die met de hand zijn uitgesneden en laag op laag op een gewone naaimachine zijn genaaid.

Een wonderlijk beeld is dit. Wij nemen haar boodschap mee.

Ook voor dit werk zijn we lang blijven stilstaan. Ook hier merk je dat het gelaagd is opgebouwd. Eszter Bornemisza vertrekt van “de krant” als basismateriaal. Zij schrijft dat haar basisproces van creatie bestaat uit machinaal naaien en papiergieten. Dit wordt verrijkt door bedrukken, verven en schilderen.

Dit werk vind ik vooral heerlijk omwille van het materiaal. Zo leuk om iemand via een werk te ontmoeten die ook langs het strand loopt en zeewier verzamelt. Ik gebruikte het om manden te maken maar Annie Lebeck brengt het samen met kantwerk. Zij schrijft dat ze in haar werk zoekt naar de verbinding tussen natuur en kant. Een verrassend resultaat.

En als laatste foto een detail uit het werk van de Belgische Carine Heyligen. Als eerste indruk leek het mij ook wel haalbaar om zoiets te maken. Tot ik eigenlijk wat beter ging kijken. Die lapjes stof dat was heel herkenbaar maar de achtergrond was zo ongewoon waardoor dit werk een hele andere dimensie krijgt. Ik heb er lang naar gekeken en dan pas zie je de grote rijkdom. Heel mooi!

Dit zijn maar een paar beelden van deze tentoonstelling. We konden alleen maar besluiten dat we nog heel wat kunnen ontdekken, leren, uitproberen. Als je dit alles ziet besef je dat er heel wat kan met gewoon wat stof, draad, papier.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *